Poradniki, Prawo gospodarcze

Największe problemy prawne przedsiębiorców (top 5)

tie-690084_640Tym razem artykuł nie do końca merytoryczny (co nie znaczy, że nie warto czytać!). W tym wpisie staramy się zebrać najważniejsze problemy prawne przedsiębiorców, z którymi ci muszą się borykać przy prowadzeniu swojej działalności. Nie będziemy jednocześnie rozbierać na czynniki pierwsze konkretnych regulacji prawnych, ale podejdziemy do problemu od strony „jak najmniej prawniczej”. Kolejność rankingu jest przypadkowa – jest tyle problemów prawnych, że trudno uznać, który jest najbardziej kłopotliwy.

  1. Niepewność podatkowa

Prawo podatkowe to gąszcz nie do przebicia dla większości przedsiębiorców. Dlatego do pomocy trzeba sobie koniecznie dobrać kompetentnego księgowego, a najlepiej także doradcę podatkowego. Prawo podatkowe – choć należy tak naprawdę do gałęzi prawa administracyjnego – w zasadzie jest odrębnym działem prawa z uwagi na swoją objętość i zakres skomplikowania. Wystarczy porównać treść i strukturę np. przepisów ustawy o podatku dochodowym od towarów i usług oraz innej ustawy administracyjno – prawnej pt. „Prawo Budowlane”, aby zobaczyć, że wykładnia przepisów ustawy o VAT jest o wiele trudniejsza. Prawo podatkowe cechuje nie tylko duży stopień skomplikowania, ale także podatność na ciągłe zmiany. Co więcej, wszelkiego rodzaju interpretacje organów podatkowych, mają co do zasady charakter indywidualny, a zatem nie wiążą wszystkich podatników. Tym bardziej niepewność prawa podatkowego należy uznać za jeden z najważniejszych problemów prawnych w środowisku biznesowym.

  1. Dbanie o zabezpieczenie relacji prawnych z kontrahentami

To już niestety kamyczek do ogródka samych przedsiębiorców. W wielu naszych artykułach zwracamy uwagę na to, żeby wszystkie umowy z kontrahentami miały formę pisemną oraz aby były starannie przeanalizowane przed podpisaniem. Dobra umowa to podstawa ochrony w relacjach biznesowych. W ewentualnym sporze sądowym (w szczególności w oparciu o obecnie brzmienie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego) najważniejsze znaczenie mają dowody z dokumentów. Przedsiębiorca tj. profesjonalista dbający o swoje interesy nie powinien w sądzie wykazywać swoich twierdzeń w oparciu o własne przesłuchanie albo zeznania świadków (najczęściej swoich własnych pracowników). Brak utrwalonej na piśmie umowy albo umowy, która w ogóle nie zabezpiecza naszych interesów to podstawowy błąd, który może niejednokrotnie zaważyć o „być albo nie być” naszej działalności.

  1. Brak zabezpieczenia praw wierzyciela
logo
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Polskie prawo stara się pozorować pewną równość stron, tj. dłużnika i wierzyciela, ale tak naprawdę (w szczególności po ostatniej wielkiej nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego) stawia bardziej na ochronę dłużnika. Oczywiście dłużnicy także zasługują na ochronę prawną np. przed nieuczciwymi wierzycielami, jednak nie można zapominać, że najczęściej to jednak osoba zobowiązana do wykonania jakiegoś zobowiązania jest problemem w relacjach prawnych. Jeżeli dłużnik uchyla się od spełnienia świadczenia, to oczywiście wierzyciel musi skierować sprawę na drogę postępowania sądowego. Co jednak, gdy dłużnik ukrywa majątek lub przekazał go innej osobie? Wtedy należy wszcząć kolejne postępowanie tzw. skargę pauliańską. Co jednak, gdy dłużnik sam się ukrywa i nie odbiera korespondencji? Do niedawna istniała tzw. fikcja doręczenia w polskim postępowania cywilnym, obecnie została ona znacznie ograniczona i niestety może dojść do sytuacji, gdy np. osoba fizyczna, klient danego przedsiębiorcy, nie odbiera korespondencji sądowej i wskutek tego sam wierzyciel będzie zobowiązany do doręczenia tej korespondencji lub skorzystania z pomocy komornika. Dlatego tak ważne jest posiadanie dobrego systemu windykacji oraz weryfikowania tożsamości i adresów klientów. Oczywiście to nie załatwia sprawy, ale może nieco pomóc zmniejszyć późniejsze problemy z płatnościami.

  1. Ciągłe nowe obowiązki i brak kampanii informacyjnych

„Nieznajomość prawa szkodzi” – mówi stara paremia łacińska. Jeżeli prawo się zmienia i nakłada nowe obowiązki, istnieje konieczność dostosowania się do zmienionej rzeczywistości. Zaniechanie śledzenia nowinek prawnych albo brak korzystania z zewnętrznej (bądź wewnętrznej) obsługi prawnej, której można zlecić sprawdzanie takich nowinek, może mieć poważne konsekwencje prawne i finansowe. I nie chodzi to tylko o takie „znane” obowiązki jak dostosowanie swojego przedsiębiorstwa do RODO czy rejestracja w BDO, ale również o mniej znane nakazy np. obowiązek rejestracji w Centralnym Rejestrze Beneficjentów Rzeczywistych czy też choćby rozpoczęcie wdrożenia w swoim przedsiębiorstwie nowego prawa dotyczącego sygnalistów. Z kolei państwo i rządzących obciąża obowiązek (lub choćby zwykła powinność) prowadzenia kampanii informacyjnych przy większych zmianach. Zaniechano tego np. przy RODO, gdzie – choć mówiono wszem i wobec o nadchodzących zmianach w zakresie ochrony danych osobowych – to niewiele wspomniano o tym, jak te zmiany stosować i jak się do nich przygotować. Jak radzić sobie z tym problemem? Pomyśleć o zatrudnieniu specjalisty do spraw prawnych albo zlecić obsługę przedsiębiorstwa zewnętrznej kancelarii.

  1. Język prawny i prawniczy

Język prawny czyli język zawarty w aktach prawnych powinien być co do zasady oparty na języku potocznym, co ułatwiałoby jego zrozumienie. Prawo w Polsce nie spełnia jednak obecnie zasady „bycia zrozumiałym dla przeciętnego obywatela”. Rodzi to problemy w zrozumieniu treści przepisów prawa, które niejednokrotnie są po prostu niezrozumiałe. Drugim problemem może być język prawniczy czyli język, którym posługują się praktycy prawa np. adwokaci czy radcowie prawni. Nomenklatura używana przez prawników również może być często niezrozumiała dla klientów, a to z uwagi na fakt, że opiera się ona również na języku prawnym. Proste wytłumaczenie problemu prawnego jest często nie lada wyzwaniem również dla samego prawnika, gdyż prawo jest skomplikowane i podlega różnym interpretacjom. Jak temu zaradzić? Z pewnością się nie da, ale na pewno po naszej stronie, czyli pełnomocników istnieje zadanie jak najlepszego i najprostszego objaśniania przepisów prawa.

Poradniki, Prawo gospodarcze, Spółki

Jak zawierać umowy? Reprezentacja: spółka komandytowa

logo
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Spółka komandytowa posiada dwa typy wspólników: komplementariusza i komandytariusza. Spółkę komandytową mogą reprezentować tylko komplementariusze, którzy nie zostali pozbawieni prawa reprezentacji spółki.

Umowa spółki komandytowej może przewidywać, że każdy komplementariusz reprezentuje spółkę samodzielnie albo konieczne jest współdziałanie dwóch lub więcej komplementariuszy. W przypadku zastrzeżenia reprezentacji łącznej, skutki są takie same jak w przypadku spółki jawnej. O reprezentacji w spółce jawnej pisaliśmy w artykule: Jak zawierać umowy? Reprezentacja: spółki jawne i spółki partnerskie.

Komandytariusz nie ma prawa reprezentowania spółki. Jednak nic nie stoi na przeszkodzi, aby komandytariusz reprezentował spółkę jako pełnomocnik lub prokurent. Jeśli jednak komandytariusz nie jest pełnomocnikiem ani prokurentem spółki, a dokona czynności prawnej w imieniu spółki, to – zgodnie z przepisem art. 118 § 2 Kodeksu spółek handlowych odpowiada za skutki tej czynności wobec osób trzecich bez ograniczenia. Jest to bardzo istotny przepis, gdyż cechą charakterystyczną komandytariusza w spółce komandytowej jest ograniczenie jego odpowiedzialności do tzw. sumy komandytowej. W przypadku działania bez umocowania czy też przekroczenia jego zakresu, ta reguła doznaje wyjątku i komandytariusz ponosi pełną odpowiedzialność.

O nas Ewa
www.rybarczyk-kancelaria.pl

W przypadku spółki komandytowej należy również pamiętać o bardzo częstych sytuacjach, w których komplementariuszem spółki jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W takim przypadku należy sprawdzić sposób reprezentacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będącej komplementariuszem spółki komandytowej. Reprezentacja będzie wtedy kaskadowa:

  1. za spółkę komandytową występuje spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jako jej komplementariusz,
  2. za spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością (komplementariusza spółki komandytowej) występuje zarząd spółki – zgodnie ze sposobem reprezentacji ujawnionym w KRS.

Finalnie umowę podpiszą członkowie zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – zgodnie z reprezentacją z KRS.

Inne, Poradniki

Czy prawnik powinien być psychologiem?


O nas Daniel
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Mówi się, że prawnik to dzisiaj nie tylko osoba znająca się na prawie i potrafiąca je stosować. Potrzeby rynku i rosnące wymagania Klientów wymuszają na praktykach prawa posiadanie wielu innych umiejętności, które są już nie tylko przydatne, ale wręcz niezbędne w wykonywaniu zawodu radcy prawnego czy adwokata. Jedną z takich umiejętności jest odpowiednie psychologiczne podejście do Klienta oraz relacji z Klientem. Czy aby na pewno jest to dobra droga?

Co oczywiste, prawnik to przede wszystkim osoba posiadająca wiedzę i doświadczenie z zakresu prawa. Prawo to jednak tak obszerna i niezmierzona dziedzina, że większość prawników w miarę rozwoju swojej kariery stawia na specjalizację. Na przykład w naszej Kancelarii zajmujemy się głównie obsługą przedsiębiorców. Zatem już widzimy pierwsze zawężenie dziedziny wiedzy z uwagi na jej niebywałą obszerność. Teraz dodajmy do tego psychologię. Co nam wyjdzie?

Z jednej strony możemy podejść do modelu prawnika – psychologa jako osoby, która powinna mieć wykształcenie w dziedzinie, którą się posługuje. Skoro od prawnika wymaga się bycia dobrym psychologiem, to powinien skończyć psychologię albo przynajmniej dokształcić się w minimalnym stopniu. Czy to możliwe? Jak najbardziej tak, ale w zasadzie zbędne. Studia psychologiczne, choć na pewno bardzo ciekawe, to jednak nie ukierunkują praktyka prawa pod kątem odpowiedniego – psychologicznego – podejścia do Klienta, który przychodzi do kancelarii po pomoc prawną. Na pewno nie pomogą prawnikowi w radzeniu sobie z rozmową z Klientem, daniu mu wsparcia przy trudnych sprawach czy też radzeniu sobie z tymi najbardziej wymagającymi Klientami. Zawód radcy prawnego (czy też adwokata) jest jednak na tyle specyficzny, że ogólnie studia psychologiczne mogą okazać się stratą czasu.

DSC_0521
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Zatem załóżmy drugi model: prawnika z wykształcenia i psychologa – naturszczyka. Brzmi słabo? Niekoniecznie. Każdy z nas w miarę jak zdobywamy doświadczenie „życiowe”, wie jak radzić sobie w różnych sytuacjach. Z czasem zdobywamy odporność na stres, stajemy się bardziej asertywni czy też wypracowujemy w sobie umiejętność zjednywania sobie ludzi. W ramach pracy prawnika te umiejętności również się przydają, ale muszą być ukierunkowane na wykonywany zawód oraz relacje z konkretnym typem Klienta. Jaki z tego wniosek? Na wszystko przyjdzie czas! Prawnik, który wchodzi do zawodu na pewno będzie miał trudności w wypracowaniu sobie odpowiednich relacji z Klientami – w końcu każda sprawa jest inna i każdy Klient również jest inny. Podobnie niełatwym zadaniem będzie odpowiednie zidentyfikowanie potrzeb Klienta czy też okazanie mu stosownego wsparcia emocjonalnego. W końcu zwykle nie znamy Klientów prywatnie i nie do końca nie wiemy, jaki mają charakter, a wypracowanie w sobie intuicji wymaga lat praktyki. Dlatego tak bardzo ważne jest doświadczenie w pracy prawnika i świadome traktowanie jak nauki kolejnych spotkań, relacji, sukcesów i porażek. Dla przykładu: jeśli mamy styczność z Klientem, który od razu oczekuje dużego zaangażowania czasowego w sprawę, gdyż zależy mu na tym, aby poddać analizie każdy aspekt jego problemu prawnego i odbywać częste spotkania, wtedy pierwszym krokiem powinno być zapewnienie takiego Klienta o zasadach etyki, które nakazują profesjonalnemu pełnomocnikowi sumienne i rzetelne świadczenie pomocy prawnej. W samej tej zasadzie skupia się konieczność maksymalnego zaangażowania naszego czasu i wysiłków nad każdą sprawą zleconą przez Klienta. Błędem z kolei byłoby zapewnienie Klienta o tym, że poświęcimy całość albo większość naszego czasu tylko jego sprawie, gdyż byłoby to de facto kłamstwo (w końcu każdy prawnik ma również innych Klientów, których musi traktować na równi). Takie kłamstwo szybko obróciłoby się przeciwko prawnikowi. Panowanie nad tym, co mówimy, o czym zapewniamy Klientów i w jaki sposób to mówimy jest w zasadzie pierwszym krokiem do odpowiedniego psychologicznego podejścia w zawodzie prawnika.

Drugi model zatem jest możliwy do wypracowania w miarę zdobywania doświadczenia i pewności w wykonywaniu zawodu radcy prawnego lub adwokata. Ta pewność siebie z pewnością pozytywnie wpływa nie tylko na komfort wykonywania zawodu, ale przede wszystkim udziela się Klientowi, dla którego pewność powierzenia sprawy w odpowiednich rękach jest zwykle najważniejsza.

Pamiętajmy jednak, że przede wszystkim należy być prawnikiem czyli specjalistą od prawa. Żadne umiejętności „miękkie” czy też uzupełnienie wiedzy i doświadczenia w zakresu psychologii nie powinny nigdy wyjść na pierwszy plan w stosunku do pierwotnej i najważniejszej misji wykonywanego zawodu jaką jest niesienie pomocy prawnej.

Poradniki, Prawo gospodarcze

Jak zawierać umowy? Reprezentacja: spółki jawne i spółki partnerskie

W jednym z poprzednich wpisów poruszyliśmy temat oznaczania reprezentacji w umowach zawieranych przy udziale przedsiębiorców prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą oraz przedsiębiorców występujących jako wspólnicy spółek cywilnych. W tym artykule pokażemy, w jaki sposób określić reprezentację w dwóch najprostszych spółkach prawa handlowego, czyli w spółce jawnej i spółce partnerskiej.

DSC_0559
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Spółka jawna

Spółka jawna nie jest osobą prawną, tylko tzw. „ułomną osobą prawną”. Nie posiada zatem takiego statusu jak np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, ale jest odrębnym podmiotem prawa w przeciwieństwie np. do spółki cywilnej. Zgodnie z przepisem art. 29 § 1 Kodeksu spółek handlowych, „każdy wspólnik ma prawo reprezentować spółkę”. Jednocześnie „prawa reprezentowania spółki nie można ograniczyć ze skutkiem wobec osób trzecich”. Co do zasady zatem każdy wspólnik może samodzielnie reprezentować spółkę jawną. Wprawdzie umowa spółki może przewidywać ograniczenia w zakresie prawa reprezentacji (np. ograniczać reprezentację danego wspólnika tylko do pewnego rodzaju spraw), ale takie postanowienia wywołują jedynie skutki wewnętrzne w spółce, a nie mają skutków prawnych wobec osób trzecich. Za złamanie zakazów dotyczących reprezentacji wspólnik może ponieść odpowiedzialność odszkodowawczą wobec spółki, ale umowa zawarta z kontrahentem wbrew zakazom będzie ważna. W niektórych komentarzach do Kodeksu spółek handlowych wskazuje się, że powyższa zasada ulega pewnym wyjątkom np. w przypadku tzw. reprezentacji łącznej (istnieje pogląd, zgodnie z którym wprowadzenie do umowy spółki wymogu reprezentacji łącznej wywołuje skutek wobec osób trzecich).

Pamiętajmy, że spółka jawna może również mieć pełnomocnika lub prokurenta. Za każdym razem należy zatem sprawdzić KRS spółki, a pełnomocnictwo powinno być załącznikiem do umowy.

Spółka partnerska

Spółka partnerska jest specyficznym typem spółki prawa handlowego, której partnerami mogą być tylko osoby fizyczne uprawnione do wykonywania określonych zawodów.

Co do zasady spółkę partnerską reprezentują partnerzy (art. 96 § 1 ksh – „Każdy partner ma prawo reprezentować spółkę samodzielnie, chyba że umowa spółki stanowi inaczej”). Istnieje możliwość pozbawienia partnera prawa reprezentacji, ale tylko z ważnych powodów uchwałą powziętą większością trzech czwartych głosów w obecności co najmniej dwóch trzecich ogólnej liczby partnerów (choć umowa spółki może przewidywać surowsze wymagania). Pozbawienie partnera prawa reprezentowania spółki wpisuje się do rejestru.

Zasady reprezentacji (w tym brak skutków ograniczenia reprezentacji w stosunku do osób trzecich) w spółce partnerskiej są praktycznie takie same jak w spółce jawnej. Najistotniejsza różnica polega na tym, że w spółce partnerskiej można powołać zarząd. Członkiem zarządu może być osoba trzecia, ale jednocześnie członkiem musi być co najmniej jeden partner. Do zarządu w spółce partnerskiej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Określenie reprezentacji w spółce partnerskiej zależy zatem od tego, czy powołano w niej zarząd czy też nie. Jeśli nie ma zarządu, wtedy reprezentacja jest taka, jak w przypadku spółki jawnej. Jeżeli natomiast w danej spółce partnerskiej funkcjonuje zarząd, wtedy to on będzie reprezentował spółkę partnerską przy zawieraniu umowy.

cropped-logo_-blog-1.jpg

Poradniki, Prawo gospodarcze, Uncategorized

Jak zawierać umowy? Reprezentacja: jednoosobowe działalności gospodarcze i spółki cywilne

Do zawarcia umowy należy się porządnie przygotować. Nie wystarczy tylko ustne ustalenie warunków i szybkie podpisanie dokumentu. Umowę należy dokładnie sporządzić i przeczytać. Oczywiście, jeżeli sami nie wiemy, w jaki sposób napisać projekt umowy, najlepiej zwrócić się do specjalisty np. radcy prawnego.

Kontakt
www.rybarczyk-kancelaria.pl

W tym wpisie poruszamy temat reprezentacji. Przy sporządzaniu umowy należy najpierw dokładnie zastanowić się, jak ma wyglądać jej komparycja, tj. wstępna część umowy, która określa i opisuje jej strony.

Wskazując strony umowy, należy bardzo precyzyjnie określić ich reprezentację. Reprezentacja będzie zależeć od tego, z jakim podmiotem mamy do czynienia. Jeżeli stroną umowy jest przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą wpisaną do CEIDG, to reprezentuje on sam siebie, przy czym błędem jest formułowanie komparycji w następujący sposób:

„Firma XYZ Jan Kowalski, adres Mickiewicza 1/1, Warszawa reprezentowana przez Jana Kowalskiego”

Przedsiębiorca prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą sam jest stroną umowy, a zatem nie używamy słów „firma” (co jest błędne jeszcze z innych powodów), a po prostu wskazujemy przedsiębiorcę z imienia i nazwiska, a dopiero potem dodajemy kolejne elementy, tj. adres, fakt prowadzenia działalności, firmę, numer NIP i REGON.

Jeżeli natomiast mamy do czynienia ze spółką cywilną, wtedy sytuacja nieco się komplikuje. Spółka cywilna nie jest podmiotem prawa, tzn. nie jest odrębną jednostką, podmiotem prawnym, który może zaciągać zobowiązania. Spółkę cywilną tworzą wspólnicy i to oni są stronami umowy w ramach tej spółki. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej, a nie sama spółka cywilna.

Są różne szkoły określania reprezentacji przy spółce cywilnej, ale najczęściej przyjmuje się takie same reguły jak przy jednoosobowej działalności gospodarczej, tj. wskazuje się konkretnych wspólników, a następnie zaznacza się, że łącznie działają oni na podstawie umowy spółki cywilnej. Wtedy nie ma wątpliwości, że stroną umowy są wspólnicy, a także że działają oni na w ramach tej umowy jako wspólnicy konkretnej spółki cywilnej. Warto także wskazać NIP i REGON spółki cywilnej oraz adres jej „siedziby”.

Sprawa staje się bardziej skomplikowana przy okazji spółek prawa handlowego. Reprezentację w tym przypadku określa każdorazowo odpowiedni przepis Kodeksu spółek handlowych, a w indywidualnej sprawie niezbędne jest zbadanie informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. O tym jednak napiszemy w następnym artykule.

cropped-logo_-blog-1.jpg

Delegacje, Poradniki, Prawo gospodarcze

Zagraniczna podróż służbowa czy oddelegowanie?

Zagadnienia dotyczące delegacji, podróży służbowych czy oddelegowania są niezwykle skomplikowane i obszerne. Jednym z podstawowych pytań, jakie zadają sobie pracodawcy wysyłający pracowników za granicę jest to dotyczące zastosowania podróży służbowej albo oddelegowania. Przyjrzyjmy się podstawowym różnicom pomiędzy tymi instytucjami.

Przede wszystkim podróż służbowa została zdefiniowana w przepisach polskiego Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 77 (5) § 1 Kodeksu pracy: „Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową”. W przypadku zagranicznej podróży służbowej chodzi oczywiście o wyjazd poza granice kraju i tym samym poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy lub stałe miejsce pracy. Rzecz jasna ta krótka definicja to za mało, aby odróżnić podróż służbową od oddelegowania (a różnice są znaczące). Z pomocą idzie praktyka stosowania prawa, orzecznictwo i doktryna.

O nas Daniel
www.rybarczyk-kancelaria.pl

Przede wszystkim podróż służbowa powinna odbywać się poza stałe miejsce pracy. Stałe miejsce pracy jednak należałoby odróżnić od miejsca wykonywania pracy, które wpisuje się w umowie (rozważania na temat różnic tych dwóch pojęć przekraczają rozmiary tego wpisu i być może podejmiemy je przy okazji innego artykułu). Krótko mówiąc: jeżeli pracownik wyjeżdża poza stałe miejsce pracy, to mamy pierwszy argument za zastosowaniem podróży służbowej. Pomocne może być określenie miejsca pracy w umowie (choć nie decydujące). Jeżeli np. miejscem pracy pracownika jest obszar województwa mazowieckiego, a pracownik wyjeżdża do Niemiec, to co do zasady opuszcza stałe miejsce pracy. Jeśli jednak w umowie zostało wskazane, że pracownik świadczy pracę w Polsce i Niemczech i jest to normalne, stałe miejsce pracy tego pracownika, to na pewno nie można mówić o podróży służbowej.

W dalszej kolejności należy pamiętać o czasie. Przepisy nie wskazują jakiejś konkretnej cezury czasowej rozdzielającej przebywanie w podróży służbowej i oddelegowaniu. Niektórzy przyjmują czas maksymalnie 3 miesięcy (z Kodeksu pracy – powierzenie pracownikowi innej pracy na maksymalnie 3 miesiące) lub 182 dni (z prawa podatkowego). Jedno jest pewne – aby być w podróży służbowej za granicą nie można być na stałe, ale z drugiej strony nie musi to być jedynie krótki, kilkudniowy wyjazd. Wszystko zależy od danego przypadku.

Najważniejszym aspektem pozwalającym odróżnić podróż służbową od oddelegowania jest incydentalność i nie chodzi tutaj o czas ani o miejsce pracy, tylko o zakres obowiązków. Jeżeli pracownik wyjeżdża za granicę i wykonuje tam obowiązki nietypowe (incydentalne, okazjonalne) dla jego normalnych obowiązków w kraju, to istnieje silna podstawa do tego, aby przyjąć, że przebywa on w podróży służbowej. Dla przykładu: pracownik biurowy zajmujący się sporządzaniem zestawień sprzedaży wyjeżdża do Włoch w celu brania udziału w negocjacjach z potencjalnym kontrahentem swojego pracodawcy, a jednocześnie takie zadanie nie znajduje się w zakresie jego normalnych obowiązków. Z drugiej strony, jeżeli pracownik zajmuje się marketingiem w Polsce i jedzie np. do Czech, żeby robić dokładnie to samo, to trudno przyjąć, że przebywa w podróży służbowej (choć nie należy i takiej koncepcji od razu przekreślać).

W podroży służbowej ważny jest także sam element „podróży”. Podróży służbowa powinna polegać na przemieszczaniu się. Jeśli zatem pracownik jest wysyłany w dane miejsce i przebywa tam przez dłuższy czas oraz dodatkowo wykonuje te same lub podobne obowiązki jak w Polsce, to ciężko będzie wykazać, że przebywa w podróży służbowej.

Oddelegowanie zatem charakteryzuje się przeciwnymi cechami aniżeli podróż służbowa. Pracownik oddelegowany to taki pracownik, który pracuje za granicą jako w swoim normalnym miejscu pracy, wykonuje za granicą swoje standardowe obowiązki i przebywa tam przez dłuższy czas.

Pamiętajmy jednak, że wszystkie wyżej przedstawione argumenty to tylko pewien schemat. Wielokrotnie wyjazdy pracowników za granicę spełniają niektóre elementy charakterystyczne dla podróży służbowych, a innych nie spełniają. Wtedy dopiero pojawia się konieczność dokładnego zbadania sprawy, gdyż rozróżnienie podróży służbowej i oddelegowania ma znaczenie nie tylko z punktu widzenia teoretycznego, ale także praktycznego i finansowego, ale ten temat poruszymy w następnych wpisach.

cropped-logo_-blog-1.jpg

Poradniki, Prawo cywilne, Prawo gospodarcze

Skuteczna windykacja należności

Windykacja jest bardzo szerokim pojęciem i niejednokrotnie kojarzonym bardzo pejoratywnie. Zapewne bierze się to stąd, że wielu z nas ma jakiś dziwny lęk czy wstyd przed upominaniem się o swoje. Jeśli jednak prowadzimy swój biznes, to nasze dochody są jednym z najważniejszych czynników, które gwarantują rozwój firmy. Dlatego jeśli mamy do czynienia z dłużnikiem, który nie płaci, nie należy zwlekać, ale podjąć zaplanowane i skuteczne działania celem odzyskania swojej należności.

W naszej kancelarii praktycznie dla każdego Klienta – przedsiębiorcy prowadzimy lub prowadziliśmy działania windykacyjne. Strategia takiej windykacji opiera się na trzech zasadniczych filarach:

  1. Wszystko w oparciu o przepisy prawa i etyki
  2. Szybkość działań
  3. Sąd to ostateczność, ale czasem konieczna

Wszystko w oparciu o przepisy prawa i etyki

Windykacja nie może przybierać form niezgodnych z prawem, zasadami etyki czy też ogólnie przyjętymi zasadami współżycia społecznego. Jest oczywiste, że wierzycielowi należy się zaspokojenie jego roszczenia, jednak jeśli po drugiej stronie mamy kogoś nieuczciwego lub kogoś, kto nas ignoruje, to nie starajmy się być takim, jak on. Strategia windykacji stosowana przez naszą Kancelarię nigdy nie zakłada np. nachodzenia dłużników czy też nękania ich telefonami. Pamiętajmy, że radca prawny musi stosować się do zasad etyki radcy prawnego. Wszelkie działania radcy prawnego muszą zatem opierać się na wiążących go normach oraz przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wielu z wierzycieli niestety stara się na własną rękę stosować inne reguły odzyskiwania swoich długów przez co niejednokrotnie sami popadają w kłopoty związane z oskarżeniami o zniesławienie, pomówienie czy też naruszenie dóbr osobistych. Nie zalecamy stosowania takich sposobów, gdyż najczęściej – abstrahując od prawnego i etycznego aspektu – stanowią one drogę donikąd.

Szybkość działań

cropped-logo.pngDziałanie w oparciu o przepisy prawa i etyki nie oznacza opieszałości. W windykacji nie warto zwlekać. Jeśli ktoś nie płaci, to istnieje prawdopodobieństwo, że za chwilę ogłosi upadłość lub będzie podmiotem postępowanie sanacyjnego. A może, będąc świadomym ilości swoich długów, stara się ukryć majątek albo zbyć jego elementy na rzecz członków rodziny? Ukrywanie majątku nie jest sposobem na wyjście z długów, gdyż wierzyciel w takich sytuacjach zawsze dysponuje bronią w postaci tzw. skargi pauliańskiej, jednak angażowanie się w kolejne procesy sądowe na pewno nie przyspieszy windykacji długów.

Dlatego, jeśli widzimy, że nasz dłużnik nie płaci i nie zamierza zapłacić, od razu zaplanujmy działania i określmy terminy kolejnych etapów windykacji. Każdy tydzień zwłoki w ogólnym rozrachunku może okazać się zgubny w skutkach dla nas i naszego portfela. Dlatego od razu wystosujmy krótkie, jasne wezwanie do zapłaty. Jednocześnie sprawdźmy czy dłużnik nie ogłosił upadłości oraz (jeśli jest przedsiębiorcą) nadal jest aktywny w CEIDG lub KRS. Jeśli dłużnik podejmuje z nami korespondencję, która ewidentnie jest nakierowana na „kupienie czasu”, nie dajmy się wciągnąć w tę grę! Wtedy być może jedynym rozwiązaniem okaże się skierowanie sprawy do Sądu.

Sąd to ostateczność, ale czasem konieczna

Jeżeli działania przedsądowe i polubowne nie pomagają, należy skierować sprawę do Sądu. Niestety coraz więcej dłużników nie reaguje na przedsądowe wezwania do zapłaty i monity. Oczywiście przyczyny tego stanu rzeczy mogą być różne, często niezależne od samych dłużników. Zupełnie inną sytuacją jest, gdy dłużnik otwarcie przyznaje, że obecnie nie posiada środków finansowych na zaspokojenie wierzytelności. Wtedy ewentualnie można rozważyć odroczenie płatności albo zawarcie ugody i rozłożenie płatności na raty. Jednak milczenie bardzo często może świadczyć o próbie ugrania czasu. Wtedy rozwiązania sądowe mogą okazać się niezbędne. Pamiętajmy, że sprawy dotyczące zapłaty należności pieniężnych najczęściej rozstrzygane są w postępowaniu upominawczym poprzez wydanie przez Sąd nakazu zapłaty. Jeżeli dłużnik nie wniesie sprzeciwu od nakazu zapłaty w ustawowym terminie, nakaz zapłaty staje się prawomocny i można wystąpić o nadanie mu klauzuli wykonalności, a następnie rozpocząć działania egzekucyjne. Niech nie zniechęcają nas koszty postępowania oraz konieczność czekania na rozpoznanie sprawy. Pamiętajmy, że etap sądowy jest po prostu kolejnym etapem windykacji.

cropped-logo_-blog-1.jpg