Prawo administracyjne

Opłaty abonamentowe – strach się bać!

Silhouette of girl on television
Opłaty abonamentowe (Źródło obrazka)

Jednym z najbardziej kontrowersyjnych aspektów prawnych, który dotyczy praktycznie nas wszystkich jest kwestia opłat abonamentowych za korzystanie z odbiorników telewizyjnych i radiofonicznych.

Opłaty abonamentowe – podstawa prawna

Obowiązek uiszczania takich opłat reguluje ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, której chcielibyśmy przyjrzeć się w tym artykule.

Ustawa w art. 2 wyraźnie i bez wątpliwości wskazuje, za co pobiera się opłaty abonamentowe – za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Jednak co w sytuacji, gdy ktoś jedynie posiada taki odbiornik, ale go nie używa? Art. 2 ust. 2 wprowadza w tym zakresie niekorzystne dla posiadacza (właściciela) odbiornika domniemanie. Domniemywa się bowiem, że osoba, która posiada odbiornik będący w stanie umożliwiających natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem to na posiadaczu odbiornika spoczywa obowiązek obalenia tego domniemania i wykazania, iż pomimo posiadania sprzętu, nie używa go, co – rzecz jasna – może być niezwykle trudne, o ile nie niemożliwe.

Rejestracja odbiornika

Jeśli bez cienia wątpliwości jesteśmy zobowiązani do uiszczenia opłaty abonamentowej, taki obowiązek powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującym po dniu, w którym dokonano rejestracji odbiornika telewizyjnego. O jaką rejestrację chodzi? Rejestracja odbiornika jest kolejnym obowiązkiem, jaki przewiduje ustawa o opłatach abonamentowych. W myśl art. 5 ustawy, należy zarejestrować każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny we właściwej placówce pocztowej. Ustawa jednak wyraźnie zwalnia trzy przypadki spod obowiązku rejestracji, tj. nie trzeba rejestrować odbiorników:

1) wykorzystywanych wyłącznie przy tworzeniu audycji lub innych przekazów;

2) wykorzystywanych wyłącznie do tworzenia, rozpowszechniania lub rozprowadzania programów radiowych lub telewizyjnych, w tym do kontroli jakości rozpowszechniania lub rozprowadzania;

3) przeznaczonych przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy.

Kara za brak rejestracji odbiornika

Niezarejestrowanie odbiornika w przypadku, gdy obowiązek rejestracyjny istnieje, niesie ze sobą ryzyko nałożenia przez operatora pocztowego opłaty w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Uiszczenie takiej „kary” nie oznacza jednak, że nie będzie już trzeba uiszczać opłaty abonamentowej od dnia stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

Rejestracja odbiorników dokonywana jest w celu uiszczania i pobierania opłat abonamentowych. Co do zasady należy uiścić opłatę za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny. Ustawa wprowadza jednak dwa wyjątki od zasady „opłata za każdy odbiornik”. Bez względu na liczbę odbiorników, należy bowiem uiścić tylko jedną opłatę przez:

– osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym lub w samochodzie stanowiącym ich własność (jako gospodarstwo domowe należy rozumieć zespół osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedną osobę utrzymującą się samodzielnie),

– podmioty lecznicze niebędące przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, sanatoria, żłobki, publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne systemu oświaty, publiczne i niepubliczne uczelnie, a także domy pomocy społecznej – gdy odbiorniki znajdują się w tym samym budynku, zespole budynków lub samochodach będących w używaniu tych instytucji.

Kto nie musi uiszczać opłat abonamentowych?

Ustawa o opłatach abonamentowych wprowadza szereg zwolnień podmiotowych z obowiązku uiszczania opłat. Z opłat m.in. zwolnione są osoby zaliczone do I grupy inwalidów, osoby które ukończyły 75 lat, a także osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15%. Pełen katalog osób zwolnionych z obowiązku uiszczania opłat można znaleźć w art. 4 ustawy oraz na stronie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (www.krrit.gov.pl).

Opłaty abonamentowe można wpłacać co miesiąc, za wybrane miesiące (np. dwa, trzy, sześć miesięcy) albo z góry za cały rok. Obecnie( 2016 r.), miesięczna opłata abonamentowa za używanie odbiornika radiofonicznego wynosi 7,00 złotych, a za używanie odbiornika telewizyjnego lub telewizyjnego i radiofonicznego – 22,70 złotych. Według ogłoszenia KRRiT w Dzienniku Urzędowym RP „Monitor Polski”, stawki opłat w 2017 r. nie ulegną zmianie. W przypadku wniesienia opłaty z góry za cały rok KRRiT oferuje 10% zniżki. W celu uzyskania rabatu w 2017 r., należy wnieść opłatę za cały rok z góry do dnia 25 stycznia 2017 r.

Kto pobiera opłaty abonamentowe?

Opłaty abonamentowe pobierane są przez Pocztę Polską S.A. (operatora pocztowego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe). Opłaty można wnosić we wszystkich placówkach pocztowych bez ponoszenia dodatkowych opłat. Poczta sprawuje również kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłat abonamentowych Jeśli w wyniku przeprowadzonej kontroli, Poczta Polska S.A. stwierdzi, że dany odbiornik nie został zarejestrowany, pomimo, że jest używany, wówczas wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę stanowiącą trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, o której wspomniano powyżej. Posiadaczowi odbiornika, będącego stroną takiego postępowania, przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności.

W wyjątkowych sytuacjach, ustawa o opłatach abonamentowych przyznaje Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji możliwość umorzenia lub rozłożenia na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczeniu, „kary” za brak rejestracji odbiornika oraz odsetek za zwłokę w jej uiszczeniu. Wniosek w przedmiocie umorzenia lub rozłożenia na raty wymienionych należności należy złożyć bezpośrednio do KRRiT, która może przychylić się do wniosku w sytuacji istnienia szczególnych względów społecznych lub przypadków losowych (art. 10 ust.  1 ustawy).

Pracownicy Poczty Polskiej S.A. uprawnieni do kontroli rejestracji odbiorników oraz wnoszenia opłat mają prawo kontrolować każdego posiadacza odbiornika, a więc każdego kto taki odbiornik posiada – również w jego mieszkaniu. Faktem jednak jest, że uprawnienie do kontroli zderza się niechybnie z prawem każdego obywatela do prywatności oraz nienaruszalności mieszkania (art. 50 Konstytucji RP). Kontroler sam nie jest zatem władny do wtargnięcia do naszego mieszkania, a przeszukanie może nastąpić jedynie na podstawie decyzji sądu lub prokuratora.

Daniel Rybarczyk

cropped-logo_-blog

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s